*ÇOK YOĞUNUZ…*

*ÇOK YOĞUNUZ…* 

Bildiğiniz üzere, “çok gezer”, “teknoloji seyyahı” gibi tanımlamalarla anılır oldum. Fötr şapkam ise zaman zaman bu yakıştırmaların bile önüne geçer hâle geldi.
Bütün bunların ötesinde, benim için en önemli şey iletişimi sıcak tutmaktır.Bu nedenle kamu ve özel sektördeki dostlarımı sık sık arar, ilk sorumu hep aynı şekilde sorarım:
“Nasıl işler?”
Cevap neredeyse hiç değişmez:
“İşler yoğun.”
Bir gün yine aynı soruyu sordum. Bu kez aldığım cevap beni durup düşünmeye sevk etti:
“Aylık üretimimizin binde birinin altındaki bir hatayı konuşmak için sekiz kişi bir araya geldik. Dört saat tartıştık. Yoğunluğumuz bu.”
O an durdum...
Sekiz kişi...
Dört saat...
Ve binde birin bile altındaki bir hata...
İlk bakışta bu tablo titizlik gibi görünebilir.
Oysa biraz yakından bakınca, üretmekten çok konuşan; çözmekten çok tartışan bir çalışma düzeninin izleri görülüyor.
Bugün "yoğunluk", çoğu zaman üretimin değil, alışkanlıkların adı hâline gelmiş durumda. Toplantılar çoğalıyor, e-postalar artıyor, mesajlar birbirini takip ediyor.
Herkes meşgul…
Ama aynı ölçüde sonuç üretebiliyor muyuz?
Ne kadar çok toplantı yaparsak o kadar önemli olduğumuzu sanıyoruz. Oysa çoğu zaman kaybettiğimiz şey zaman değil; odaklanma, öncelik ve dikkatin kendisi oluyor.
Asıl mesele şu soruda düğümleniyor:
Gerçekten yoğun muyuz, yoksa sadece birbirimizin zamanına mı çarpıyoruz?
Çünkü bazen sorun işlerin çokluğu değildir.
Sorun; önceliklerin kaybolması, enerjinin dağılması ve basit meselelerin gereğinden fazla büyütülmesidir.
Üreten kurumları büyüten şey, meşguliyet değil; doğru önceliklerdir.
Ve belki de bütün meselenin özeti tek cümledir:
Yoğunluk, çoğu zaman işin çokluğu değil; önceliklerin kayboluşudur.