MERKEZİN İLK İŞARETİ SELAHATTİN HATTI (6)

MERKEZİN İLK İŞARETİ SELAHATTİN HATTI (6)

Genç analist birkaç saniye sayfaya baktı.

Sonra başını kaldırdı.

“Kürt mü?”

Karahan hafifçe gülümsedi.

“Evet.”

“Mısır?”

“Evet.”

“Şam?”

“Evet.”

“Kudüs?”

Karahan cevap vermedi.

Haritayı açtı.

Parmağını önce Nil’in üzerine koydu.

Sonra Şam’a.

Sonra Dağ’a.

En sonunda Kudüs’e.

“Şimdi Şafii ziyaretinin neden Kahire’de olduğunu anladın mı?”

Genç adamın yüzü değişti.

Karahan devam etti:

“Biz onlara yeni bir gelecek anlatmayacağız.”

“Ne anlatacağız?”

“Eski bir hafızayı.”

O sırada Ankara’daki merkezin kapısı açıldı.

İçeri “Büyük Hakan” girdi.

Masadaki dosyayı gördü.

Bir anda durdu.

“Kim açtırdı bunu?”

Karahan ayağa kalktı.

“Ben.”

“Üstün Hakan” dosyanın kapağına baktı.

Selâhaddin hattı.

“Bunun zamanı gelmedi.”

Karahan cevap verdi:

“Dağ-4 susuyor.”

“Biliyorum.”

“İşaret yetmedi.”

Hakan Fidan dosyaya dokunmadan uzun süre baktı.

Sonra sordu:

“Afrika?”

“Hazır değil.”

“Ne kadar?”

“Yeteri kadar.”

“Nil?”

“Kendi eksenine dönüyor.”

“Boynuz?”

“Yerinde.”

“Libya?”

“Kapı açık.”

“Dağ?”

“Üç kapı cevap verdi.”

Fidan, gözlerini kapattı.

“Dördüncü?”

Karahan dosyayı ona doğru itti.

“Bunun için bunu açmak zorundayız.”

Odanın içinde uzun bir sessizlik oldu.

Hakan Bakan, en sonunda dosyanın kapağını kaldırdı.

İlk sayfayı çevirdi.

İkinciyi.

Üçüncüde durdu.

Orada tek bir cümle vardı.

Bakan Hakan, cümleyi iki kez okudu.

Sonra başını kaldırdı.

“Bunu kim yazmış?”

Karahan:

“Bilmiyoruz.”

“Ne zaman?”

“Dosya 1980'de yeniden tasnif edilmiş. Ama not daha eski.”

Bakan Hakan, tekrar kâğıda baktı.

O sayfada yazan şey bizim bütün hikâyemizin yönünü değiştirecek cümleydi:

“Kudüs’e giden yol, Kudüs’ten başlamaz.”

Fidan, sandalyesine oturdu.

Haritayı önüne çekti.

Afrika’ya baktı.

Nil’e baktı.

Dağ’a baktı.

Şam’a baktı.

Sonra Kudüs’e.

Bir süre sonra Karahan’a döndü.

“Şimdi anladım.”

“Neyi?”

“Büyük ağın neden Afrika’dan başladığını.”

Karahan hiçbir şey söylemedi.

Hakan Fidan parmağını boynuza koydu.

Yavaşça yukarı çıkardı.

Kızıl deniz.

Nil.

Akdeniz.

Şam.

Dağ.

Ve en sonunda Kudüs.

Sonra fısıldadı:

“Güney suru.”

Karahan başını salladı.

Fidan, ayağa kalktı.

“Dağ-4'e yeni mesaj gönderin.”

Genç analist kalemini aldı.

“Ne yazalım?”

Hakan, Selâhaddin hattı dosyasına baktı.

Sonra yalnızca iki kelime söyledi:

“Kahire hatırladı.”

Analist başını kaldırdı.

“Başka?”

“Hiçbir şey.”

“Anlarlar mı?”

Fidan, kapıya doğru yürüdü.

Tam çıkarken durdu.

Arkasına dönmeden cevap verdi:

“Anlaması gereken anlar.”

Ve o gece Pers Devleti’nin batısındaki küçük bir dağ kasabasında yıllardır açılmayan ahşap bir sandığın kilidi ilk kez çevrildi.

Sandığın içinden eski bir harita çıktı.

Haritanın üzerinde dört şehir işaretliydi.

Kahire.

Şam.

Diyarbakır.

Kudüs.

Yaşlı adam haritaya baktı.

Yanındaki torunu hiçbir şey anlamadı.

“Dede, bu ne?”

Adam cevap vermedi.

Haritanın kenarındaki eski yazıyı parmağıyla takip etti.

Sonra gözlerini kapattı.

Çünkü bazı mesajlar telefonla gelmez kardeşlerim.

Bazıları yüz yıl beklersiniz.

Bazıları sekiz yüz yıl.

Ve bazı milletlere geleceği anlatmanın tek yolu...

Geçmişini hatırlatmaktır.

Şimdi gelelim bizim sorumuza.

Anadolu neden Afrika’daydı?

Ticaret için mi?

Evet.

Savunma için mi?

Evet.

Enerji için mi?

Elbette.

Ama yalnızca bunlar değildi.

Anadolu Afrika’yı fethetmeye çalışmıyordu.

Arkasını kapatıyordu.

Çünkü önünde çok daha eski bir yol vardı.

Ve o yolun üzerinde henüz üç kapı duruyordu.

Biri Dağ’daydı.

Biri Hicaz’da.

Sonuncusu ise...

Kudüs’ün hemen karşısında.

Ama o kapıya gelmeden önce size 1187'de ne olduğunu anlatmam gerekiyor.

Çünkü:

Biz bugüne kadar Selâhaddin’in Kudüs’ü nasıl aldığını konuştuk.

Belki yanlış yere baktık.

Belki asıl soru şuydu:

Selâhaddin Kudüs’e gitmeden önce nereyi birleştirdi?

İşte Merkez’in sırrı tam orada saklıydı.

1187 dosyası açıldı.