Ne Oldu Bize

İnsan insana sıla,

İnsan insana gurbet,

İnsan insana hasret…

Oysa insan, insanın; çayına dem, yüreğine kıdemdi.

Yara olmak nereden geldi?

Ne oldu bize?

Biz böyle mi gördük ailemizden, atalarımızdan, eğitmenlerimizden?

Düşene el uzatmak varken, bir tekme de biz mi vuracağız?

Kimse nefsine güvenmesin; kibirle yürüyenin yolu dardır.

Düşmez kalkmaz bir Allah’tır; gerisi imtihandır.

Ben biliyorum ki insan, insana yük değil; emanet olmalı.

Kırmak kolay, onarmak erdemdir.

Yükselmek için başkasını ezmek değil; eğilmek Gerekir.

Toprak ol ki, rahmet yağmurunu alasın.” der Mevlânâ…

Ben de diyorum ki:

Toprak olalım ki rahmet bize değsin,

Tevazu kuşanalım ki insanlığımız eksilmesin,

Kalp kıralım değil; kalp toplayalım.

Çünkü insanı insan yapan, kibri değil

Merhametidir.

HUZURLA ...