Ruhun Aynası; Yanımızdakinin Rengiyle Boyanmak!

Eskilerin çok kıymetli bir sözü vardır: “Kişi, arkadaşının dini üzeredir.” Modern psikoloji ise bunu, “En çok vakit geçirdiğimiz beş kişinin ortalamasıyız,” diyerek güncelliyor. Aslında her iki kapı da aynı hakikate çıkıyor: İnsan, farkına varmadan yanındakinin rengini alır. Ruhumuz, bir sünger gibi temas ettiği her kalpten bir şeyler çeker; bazen bir tebessümü, bazen de bir zehri...

Oysa ki ​Sessiz Bir Sirayet olan "Haller Bulaşıcıdır."

​Hayat yolculuğunda kiminle yürüdüğümüz, sadece bir yol arkadaşlığı seçimi değildir; aynı zamanda nasıl birine dönüşeceğimizin de kararıdır. Söylenen sözlerden ziyade, hissedilen haller bulaşıcıdır çünkü. Birinin sürekli şikayet eden dili, zamanla sizin şükrünüzü eksiltir. Kötümser bir bakış, sizin ufkunuzu daraltır. Kötü dostluklar sadece vakit kaybettirmez; insanın nezaketini, yaşama sevincini ve o en saf halini de yavaş yavaş kemirir. Fark etmezsiniz ama bakarsınız ki o "hiç benlik değil" dediğiniz her şey, üzerinize bir hırka gibi yerleşivermiş.

Kısaca ifade etmek gerekirse "​Kalite Tesadüf Değil, Bir Tercihtir."

​Kötü niyetin, hasedin ve sürekli aşağı çeken enerjilerin içinde kalmak, insanın kendi kalitesinden ödün vermesidir. Seviyemizi belirleyen şey, sadece okuduğumuz kitaplar değil, soframıza buyur ettiğimiz, onların ortamlarında alışık olmadığımız mekanlarda aniden kendimizi buluverişimiz aslında bizi çektikleri yer o insanların karakteridir. Yanlış insanların yanında kendi ışığınızı kısmak zorunda kalırsınız. Oysa "iyi" olanlar; gücünü sevgiden alanlar, niyeti duru, sözü incitmeyenler size sadece huzur vermez; içinizdeki o saklı iyiliği de hatırlatır.

Şiirperisi şiirlerinde iyiliği şöyle tanımlar "​İyi İnsanlar, Yolun Yükünü Hafifleten Menzillerdir."

​İyi bir dosta, temiz bir kalbe denk gelmek bu dünyadaki en büyük rızıktır. Onların yanında susmak bile bir tedavi yöntemidir. Size bir şeyler katmak için çabalamazlar; sadece varlıklarıyla, berrak bakışlarıyla ruhunuzun pasını silerler. İyi insanlarla yürüdüğünde yol ne kadar uzun, hayat ne kadar engebeli olursa olsun; insan kendini daha az yalnız, daha çok "kendisi" gibi ve hayatı nekadar kolaylaştırdığını ve onu herşeye karşı nasıl koruduğunu hisseder.

​Sonuç Olarak şunu ifade edecek olursak;

​Ömrümüz, bizi eksiltenlerle değil, bizi çoğaltanlarla geçsin. Bize dokunmasa bile selamı temiz, bakışı berrak insanlara denk gelelim. Çünkü karakterimiz, temas ettiğimiz kalplerin bir toplamıdır. Kalbimizi karartanlardan uzak, içimizi aydınlatanlara yakın durmak; kendimize olan en büyük borcumuzdur.

​Unutmayın; yanınızdaki insan sizi ya yukarı taşır ya da aşağı çeker. Sizi yukarıya, daha zarif ve daha insani bir seviyeye taşıyanlarla el ele yürüyün.

"​İyilerle olun ki, iyilik üzerinize sinsin." Şiirperisi

Nur Delice

Ülke Postası Gazetesi Ankara Temsilcisi