Aynı Mutfak, Farklı Zamanlar
Necmi Cemal
necmiozdemir@gmail.com -
1995 yılı…
Mirkelam “Her Gece” ile sahnede.
Şarkı hit oluyor, ritim tutuyor, dillerden düşmüyor.
Ama mutfağın bir köşesinde biri daha var.
Henüz bugünkü TARKAN değil.
Geri vokalde, destekçi, sessiz ama işin içinde.
Üstelik bu hikâye uzak sahnelerin değil,
Kocaeli’nin içinden geçen bir yolun hikâyesi.
Biri Karamürsel’den…
Diğeri İzmit’ten, Kocaeli Üniversitesi mezunu.
Aynı dönem, aynı mutfak, farklı zamanlar.
O yıllarda popçular iç içeydi.
Kim önde, kim arkada hesabı yapılmazdı.
Birinin şarkısı, diğerinin sahnesi olabiliyordu.
Rekabetten çok üretim konuşulurdu.
Aynı mutfaktan çıkanlar, aynı tencereden kaşık sallıyordu.
Sonra zaman aktı.
Tarkan kendi yolunu yürüdü, zirveye çıktı.
Mirkelam hafızamızda kaldı.
Bugün Tarkan’ın konserleri yine hit.
Mirkelam’ı ise “özler olduk.”
Bu tablo bize ne söylüyor?
Süreklilik mi?
Sürdürülebilirlik mi?
Yoksa zamanın adaletsizliği mi?
Bilemiyorum.
Ama şunu biliyorum:
Üretmek;
üretirken engelleri bahane etmeden,
“artık olmaz” diyenleri kenara koyarak,
işe ve değere odaklanarak yol almak
her alanda kıymetli.
Sanatta böyle…
Hayatta böyle…
Siyasette de böyle.
Bugün siyasette en kolay cümle şu:
“O eskidi.”
“Yaşlandı.”
“Devri geçti.”
Oysa mesele yaş değil.
Mesele; ne yaptığı ve ne yapmayı önerdiği.
Bir insan;
kentine ne kattıysa,
ülkesi için ne ürettiyse,
hangi krizlerde nasıl durduysa
oradan okunmalı.
Yeni olmak tek başına meziyet değildir.
Eski olmak da başlı başına kusur değildir.
Asıl mesele;
aynı mutfakta hâlâ üretip üretemediğin,
aynı sofraya hâlâ katkı koyup koyamadığındır.
Mirkelam–Tarkan hikâyesi bize şunu fısıldar:
İlk gün nerede durduğun değil,
yolda nasıl yürüdüğün belirleyicidir.
Kentler de, ülkeler de
hafızayla ilerler.
Hafızasını çöpe atanların
geleceği de zayıf olur.
Aynı mutfaktan çıkanları
aynı terazide tartmak gerekir.
Yaşla değil,
üretimle.
